Στις 25 Ιουνίου του 1987 θα σημάδευε για πάντα τα ελληνικά εγκληματολογικά χρονικά.
Ο Παναγιώτης Φραντζής υποστήριξε ότι έσπρωξε τη γυναίκα του και αυτή χτύπησε σε ένα έπιπλο. Μετά την τεμάχισε σε δεκάδες κομμάτια στο λουτρό, Κίνητρο της δολοφονίας ήταν η παθολογική ζήλια. Με σύνεργα ένα κρητικό μαχαίρι και ένα σφυρί από τις 3.30 μέχρι τις 7.00 το πρωί τεμάχισε το άψυχο κορμί της.
Τις πρώτες πρωινές ώρες εκείνης της Πέμπτης, σε έναν κάδο απορριμμάτων του δήμου, στην οδού Αιλιανού στα κάτω Πατήσια, ρακοσυλλέκτης ψάχνοντας τα απορρίμματα βρίσκεται προ μιας μακάβριας έκπληξης: ανάμεσα σε άχρηστα και αποφάγια, διπλωμένος σε σακούλες σκουπιδιών, υπήρχε ένας ακέφαλος κορμός από γυναικείο σώμα.
Αμέσως ενημέρωσε την Αστυνομία και η αναπάντεχη όσο και τυχαία ανακάλυψη κάνει το γύρο των πανελλαδικής εμβέλειας Μ.Μ.Ε. Πριν ακόμη πιστοποιηθεί η ταυτότητα του πτώματος, το ίδιο απόγευμα, ο 27χρονος Παναγιώτης Φραντζής παραδίδεται στα γραφεία της Γ.Α.Δ.Α. και ομολογεί :
«Σκότωσα τη γυναίκα μου. Ήταν ατύχημα». Το τεμαχισμένο πτώμα ανήκει πράγματι στη Ζωή Φραντζή και ο δράστης υποδεικνύει πού είχε πετάξει τα διάφορα μέλη του. Το κύριο μέρος του κορμού του πτώματος ήταν αυτό που βρέθηκε λίγα μέτρα από το σπίτι του νεαρού ζευγαριού
Σύμφωνα με τις καταθέσεις και τις τοποθετήσεις γνωστών, φίλων και συγγενών του Παναγιώτη Φραντζή, η γνωριμία του εκείνη με την Ζωή οδήγησε γρήγορα σ' έναν σφοδρό έρωτα. Προκειμένου να πλησιάσει, να γνωρίσει και να συνδεθεί ερωτικά με την νεαρή, διέλυσε έναν υφιστάμενο από πενταετίας αρραβώνα, κάνοντας με τον τρόπο αυτό την «επανάστασή» του μέσα στην οικογένειά του. Ο γάμος του ζευγαριού έγινε τον Δεκέμβριο του ’86, οπότε και εγκαταστάθηκαν σε δικό τους διαμέρισμα, στην οδό Αιλιανού, κοντά στην οικία της οικογένειας Φραντζή. Η συμβίωση των δυο νέων υπήρξε εξ αρχής δύσκολη και επεισοδιακή, μια αρχετυπική περίπτωση του κλισέ περί «ασυμφωνίας χαρακτήρων».
Ένας νεαρός, με αναπτυγμένη την αίσθηση της ευθύνης,Από την άλλη πλευρά, η έφηβη σύζυγος: η «χαϊδεμένη κόρη» ενός συνταξιούχου εφοριακού και μιας «κυρίας εφοριακού», γεμάτη όρεξη για ζωή.
Δύο μέρες μετά την ανακάλυψη του πτώματος, η εφημερίδα «ΈΘΝΟΣ» δημοσιεύει στο δισέλιδο «σαλόνι» της το τεμαχισμένο πτώμα, πάνω στην ιατροδικαστική κλίνη, σε μια από τις πλέον θλιβερές ημέρες για την ελληνική δημοσιογραφία.
Ο Παναγιώτης Φραντζής μια απο τις κλαίγοντας με λυγμούς και μην μπορώντας να σταθεί όρθιος, καταλήγοντας ως εξής: «Παραδέχομαι την κατηγορία της προσβολής νεκρού αν και δεν μπορώ να δώσω στην πράξη μου αυτή λογική εξήγηση. Τύψεις θα έχω σ’ όλη μου τη ζωή και δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα να δείξω ψυχραιμία, εννοώ τη στιγμή που πέθανε η Ζωζώ. Δεν την στραγγάλισα, δεν είμαι φονιάς και ούτε σκοπεύω να γίνω ποτέ μου»
Ένταση προκλήθηκε όταν στην αγόρευσή του, ένας εκ των συνηγόρων πολιτικής αγωγής απευθύνθηκε στον κατηγορούμενο λέγοντάς του «το μόνο που σου μένει τώρα είναι να αυτοκτονήσεις».
Ο Εισαγγελέας της έδρας Κυριάκος Καρούτσος, στην αγόρευσή του όπου ζήτησε την ενοχή του Φραντζή για ανθρωποκτονία , είπε μεταξύ άλλων και την εξής φράση, όπως αυτή αναπαράγεται στον τύπο της εποχής : «Κανένα ζώο του ζωικού βασιλείου δεν θα έκανε τέτοιο έγκλημα». Στην επί της ποινής εισήγησή του, πρότεινε να εφαρμοστεί η ποινή του θανάτου (η οποία στην πράξη είχε καταργηθεί από το 1972, μετά την υπόθεση Λυμπέρη), λέγοντας : «Ανατριχιάζω που το λέω, αλλά η μόνη ποινή που πρέπει να του επιβάλετε είναι ο θάνατος. Δεν μπορεί να επανέλθει σ’ αυτήν την κοινωνία και προβληματίζομαι αν θα πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους, χωρίς να μπορεί να τους βλάψει».
Τελικά, την 1η Οκτωβρίου 1988, ο Παναγιώτης Φραντζής κρίθηκε ένοχος ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως και περιυβρίσεως νεκρού και του επιβλήθηκε η ποινή της ισοβίου καθείρξεως.
Τελικά, ο Φραντζής, μετά από 18 χρόνια έγκλειστος –τα 11 στον Κορυδαλλό- και αφού είχε περάσει και από τα πλέον σκληρά σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, όπως αυτά της Κέρκυρας, ζήτησε να μεταχθεί στις Αγροτικές Φυλακές Αγιάς Κρήτης για να συνεχίσει τις προσπάθειές του για υφ’ όρον απόλυση από εκεί, κατ’ ουσίαν μακριά από τα Μ.Μ.Ε... Ο ίδιος ο Φραντζής, μετά την αποφυλάκισή του απέφυγε με συνέπεια να εκτεθεί στα φώτα της δημοσιότητας, διεκδικώντας το δικαίωμα στη λήθη, κύριο διακύβευμα για κάθε αποφυλακιζόμενο ισοβίτη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου